Góry, galerie, foto, artykuły, aktualności górskie - Górska Gazeta Internetowa - www.gory.info

GGI - Górska Gazeta Internetowa











Szukaj w artykułach GGI:





NeoServer

WWW.COTG.GORY.INFO - serwis aktualności górskich
Górska Gazeta Internetowa

ISSN 1731-3724             



Piatra Craiului

Góry Piatra Craiului są jednym z najbardziej fascynujących rejonów turystycznych rumuńskich Karpat Południowych (Carpaţii Meridionali), często zwanych popularnie Alpami Transylwańskimi (Alpii Transilvaniei). Leżą we wschodniej części tego łańcucha górskiego, w tzw. grupie fogaraskiej, rozciągającej się pomiędzy antecedentnym przełomem rzeki Aluta (Olt) a przełęczą Predeal (1060 m), rozdzielającą Karpaty Południowe od Wschodnich (Carpaţii Orientali, Carpaţii Estici).
Najdogodniejszym punktem startowym w góry jest położone u północnych podnóży Piatra Craiului miasteczko Zărneşti, niedaleko Braszowa (połączenie kolejowe). Z Braszowa można też dojechać autobusem do miasteczka Bran (autobusy do Cîmpulung). Od południa, dojazd w góry możliwy jest z miasta Cîmpulung Muscel. Kursują stąd autobusy m.in. do wsi Podu Dîmboviţei lub Dîmbovicioara, przy południowej granicy Piatra Craiului.
Grań Piatra Craiului Piatra Craiului, co po rumuńsku oznacza "Królewska Skała", jest jednym z karpackich fenomenów. Góry powierzchniowo znacznie skromniejsze od przyległych masywów, wyróżniają się jednak niezwykłą formą. Pasmo ma formę białego, wyniosłego grzebienia skalnego, który ciągnie się przez ok. 25 km, mniej więcej wzdłuż osi NE-SW (w części południowej, przyjmuje prawie przebieg południkowy). Zbudowane jest przede wszystkim z odpornych wapieni jurajskich, z dużym udziałem kredowych konglomeratów (zlepieńców).
To wąskie pasmo jest dzielone na trzy, wyróżniające się morfologicznie części:

  1. Piatra Craiului Mică (Mała Królewska Skała), tworząca północno-wschodni kraniec gór którego kulminacją jest Piatra Mică (1816 m) - masywny szczyt, o lesistych zboczach usianych mozaiką skalnych ścian i białych języków piargów.

  2. Piatra Craiului Mare (Wielka Królewska Skała), właściwa grań, nadająca pasmu tak charakterystyczny wygląd. Od poprzedniej części oddzielona jest niską, dwusiodłową przełęczą Curmătura Pietrei Craiului (1620 m). Dokładnie w środkowej części grani wznosi się najwyższy szczyt Królewskiej Skały - La Om (2239 m), zwany też Szczytem Pasterza - Piscul Baciului.

  3. Trzecia, najmniej spektakularna południowa część gór, zaczynająca się za przełęczą Şaua Fundurii (1889 m). Jest to niższe i bardziej lesiste przedłużenie właściwej grani, nie osiągające już 2000 m (La Arsură 1853 m, Pietricica 1764 m). Opada powoli na południe, ku wsi Podul Dîmboviţei i połączeniu dolin ograniczających południową część pasma - rzek Dîmboviţa na zachodzie i Dîmbovicioara (Mała Dîmboviţa) na wschodzie.

Ceardacul Stanciului © M. RonikierCeardacul Stanciului © M. Ronikier

Doliny wspomnianych rzek to rejon bogaty w zjawiska krasowe. Tworzą one na granicy omawianego pasma kilka urwistych wąwozów, których dnem przemykają się bardzo malownicze drogi. W dolinie Dîmboviţy, najciekawszy jest kanion Cheile Plaiul Mare (2,5 km długości), położony powyżej Podu Dîmboviţei. W skałach kanionu znajduje się wiele jaskiń, z których najbardziej znana jest łatwo dostępna Peştera Urşilor. Cała górna część doliny Dîmbovicioary również tworzy szereg pięknych cieśniaw: Cheile Seaca a Pietrelor, Cheile Brusturetului i najładniejszy Cheile Dîmbovicioarei, położony pomiędzy wioskami Dîmbovicioara i Podu Dîmbovitei. W wąwozie Brusturet znajduje się najbardziej znana z wielu jaskiń - Peştera Dîmbovicioarei (629 metrów). Jest to rezerwat przyrody. Na całym obszarze Piatra Craiului skatalogowano ponad 160 jaskiń (z czego około 70% w dolinach Dîmboviţy i Dîmbovicioary) oraz 23 wąwozy.
Granice pasma: Dîmboviţa oddziela Piatra Craiului od krystalicznego masywu Iezer-Păpuşa (najwyższy szczyt Vîrful Roşu - 2469 m), a gdy zakręca na zachód, wciskając się między Iezer i Fogarasze, granica przechodzi w górę jej orograficznie lewego dopływu - ValeaTamaşului, prowadząc na przełęcz Curmătura Foii (1343 m). Przełęcz ta oddziela omawiane pasmo od należącego do Gór Fogaraskich, lesistego Tamaşul Mare (1735 m). Na północnym zachodzie i północy, Piatra Craiului opada ku biegnącej łukiem, szerokiej dolinie Bîrsa Mare. Na wschodzie natomiast, pasmo wyraźnie odgraniczone jest rozległym obniżeniem od lesisto-trawiastych gór Leaota, zbudowanych ze skał krystalicznych (najwyższy wierzchołek Leaota, 2135 m), oraz - w północnej części - od bardzo popularnego, wapiennego masywu Bucegi (Vf. Omul, 2507 m). Obniżenie to, przedzielone w centrum niskim grzbietem łączącym poprzez przełęcz Bran (Giuvala, 1275 m; na niektórych mapach 1290 m) pasmo Piatra Craiului z górami Leaota, zwane jest w nomenklaturze topograficznej Kuluarem Rucăr-Bran (Culoarul Rucăr-Bran). Na północ od przełęczy, tworzy on tzw. platformę Bran, o łagodnej rzeźbie. Południowa część kuluaru odznacza się mniej regularną rzeźbą i dużym udziałem form krasowych (wspomniane już wąwozy Dîmbovicioary, Dîmboviţy i ich dopływów).

Na grani Piatra Craiului © M. Ronikier
Na grani Piatra Craiului © M. Ronikier

Charakterystyczną cechą Piatra Craiului jest pewna asymetria w budowie grzbietu. Na południowo-wschodnią stronę, główna grań wysyła skaliste grańki, mniej lub bardziej rozmywające się w stromych, trawiastych i piarżystych stokach i przedłużające się w niskie, lesiste grzbiety (Vlăduşca, Toanches, Zănoaga). Wyjątkiem są masywne skały Colţii Grindului i Hornurile Mărtoiului. Po przeciwnej stronie odchodzą wąskie, urwiste granie opadające przepaścistymi ścianami. Jest to tzw. abruptul de nord-vest - północno-zachodnie urwisko. Większość bocznych grani wykazuje typowe, pionowe urzeźbienie - serie wypukłych filarów, porozdzielanych kominami i zacięciami - nadające ścianom specyficzny, "karbowany" wygląd. Granie opadają ku głębokim, wąskim wąwozom (zw. padina). Cały ten układ jest bardzo charakterystyczny i stanowi ciekawostkę na skalę ogólnokarpacką. Doliny opadające spod grani, tworzą często wiele progów, wymagających do pokonania zjazdów na linie. Dlatego, bez dokładnego zasięgnięcia informacji, należy raczej trzymać się znakowanych tras, ubezpieczanych łańcuchami i stalowymi linami.
Wspomniana asymetria wpływa również na różnice klimatyczne stoków po obu stronach grani. Urwiste, zachodnie stoki wystawione na częste i silne wiatry, podlegają bardzo silnej erozji. Łagodniejsze, wschodnie zbocza odznaczają się zaś dłuższym czasem zalegania śniegu. Z tym "magazynem wody" wiążą się dobrze rozwinięte tutaj zjawiska krasowe. Zachodnie stoki są - w porównaniu ze wschodnimi - znacznie suchsze, dominują tu okresowe strumienie.
Wapienne podłoże i mikroklimatyczne zróżnicowanie siedlisk, jest powodem dużego przyrodniczego bogactwa tych gór; ze względu na to, na terenie Piatra Craiului, od 1938 roku istnieje rezerwat przyrody (ok. 440 ha powierzchni).
Grań Piatra Craiului jest jedną z najbardziej atrakcyjnych tras w Karpatach Południowych. Jej ciągłe przejście zajmuje zwykle dwa dni. Najlepszym punktem wyjścia jest położona na północ od gór miejscowość Zărneşti, gdzie można w pół godziny dojechać pociągiem z Braszowa. Po drodze, warto poświęcić chwilę czasu na zwiedzenie ciekawych zabytków Braszowa - drugiego co do wielkości miasta Rumunii. Samo Zărneşti nie jest zbyt interesujące. Z miasteczka można dotrzeć do położonego niedaleko na południe schroniska Gura Rîului i stąd do położonego już w górach schroniska Curmătură. Najlepiej jednak udać się drogą na zachód, w kierunku Cabana Plaiul Foii - najstarszego w tym rejonie schroniska, położonego w dolinie Bîrsa Mare (dojeżdża tu autobus z Zărneşti). Schronisko jest punktem wyjścia szeregu szlaków, prowadzących w środkowy rejon pasma. W górę doliny Bîrsa Tamaşului, można stąd dojść do ładnego, drewnianego Refugiu Şpîrla, jednego z kilku niezagospodarowanych schronisk, będącego świetną bazą dla jednodniowych wypadów w rejon głównej grani.

Połnocno-zachodnie urwiska © M. Ronikier
Połnocno-zachodnie urwiska © M. Ronikier

Tymczasem, aby przejść całą grań, należy około 2 kilometry za miasteczkiem skręcić w drogę, która odbija między ciągnące się po lewej pola. Szlak (żółte pasy) prowadzi doliną Crăpăturii na przełęcz Curmătură Pietrei Craiului (na jej wschodnie siodło, şaua Crăpăturii), wśród podnoszących się z lasu potężnych wapiennych ścian. Z przełęczy można podejść na pobliską Piatra Mică. Po drugiej stronie przełęczy, szlak sprowadza do Cabana Curmătură, popularnej bazy wypadowej od wschodniej strony. Przez główną grań Królewskiej Skały wiedzie szlak, znaczony czerwonym punktem. Z przełęczy, podnosi się on stromą ścieżką, pokonując kilka, ubezpieczonych łańcuchami, eksponowanych odcinków na ładny szczyt Turnul (Wieża - 1923 m).
Z Turnula, grań prowadzi przez skałki, kosówkę i piękne łąki. Rozpoczyna się długi ciąg grani, opadających na zachodnią stronę z kolejnych wierzchołków i zapewniających wspaniałe widoki. Na przełęcz Şaua Padinei Inchise, obniżającą się za szczytem o tej samej nazwie (1950 m), prowadzi ze schroniska Curmătura szlak (niebieskie pasy), schodzący dalej w kierunku doliny Bîrsa Mare (niegdyś przy tym szlaku znajdował się drewniany schron turystyczny). Schodząc ok. 500 m szlakiem w tę stronę, przy dojściu ścieżki do podnóży ścian, w skale znajduje się nyża z wodą. Jest to jedyne miejsce, gdzie w czasie wędrówki graniowej można zaopatrzyć się w wodę! Niedostępność jej jest uciążliwą cechą tych wapiennych gór.
Grań prowadzi dalej, przez coraz wyższe wierzchołki - Vf. Padinei Popii (1970 m), na Ascuţit (2136 m). Tu, na szczycie rozległej, trawiastej kopuły, znajduje się graniowy schron turystyczny, refugiul alpin. Ma on formę kuli ze sztucznego tworzywa, mieszczącej 7-8 osób. Wadą tego miejsca jest - oczywiście - brak wody. Pod szczytem, grań osiągają niebieskie trójkąty ze schroniska Curmătură.

U podnóży północno-zachodniego urwiska © M. Ronikier
U podnóży północno-zachodniego urwiska © M. Ronikier

Za Ascuţit, grań ciągnie się przez ostre, skaliste wierzchołki - Ţimbalu Mare (2165 m), Virful dintre Ţimbale (2170 m), Ţimbalu Mic (2198 m) i szereg mniej wybitnych pipantów, podnosząc się ciągle w kierunku najwyższego szczytu. Po zachodniej stronie można podziwiać białe, wapienne granie, opadające ku lesistym stokom. Dość licznie występuje tutaj capră negra - czyli dobrze znana z Tatr kozica. Wspaniałe zwierzęta znajdują tu spokój i dobre warunki dla swego karkołomnego trybu życia.
Podnoszący się z niskiej przełęczy La Om (2238 m), wyraźnie wyróżnia się majestatem. Jest to wyniosły, trawiasty wierzchołek, upstrzony skałkami. Po zachodniej stronie, szczytowa kopuła urywa się skalnymi ścianami. Jak przystało na Szczyt Pasterza, można tu często spotkać stada owiec. Omówiony dotąd odcinek to tzw. Creasta nordică - grań północna. Cała wschodnia strona tej grani jest odwadniana przez rzekę Rîu Mare (Prăpăstiile), spływającą na północ do Zărneşti i wpadającą tam do Bîrsa Mare. Na odcinku 2,5 km dolina tworzy malowniczą cieśniawę - Cheile Zărneştilor (prowadzi tędy szlak z Zărneşti). Dorzecza Bîrsa Mare i Dîmboviţy rozdzielone są głównym wododziałem karpackim, biegnącym tu od przełęczy Foii przez La Om i grzbiet Vlăduşca na przełęcz Bran.
Ku południowi, La Om opada nisko ku przełęczy Grindu. Tu rozpoczyna się Creasta sudică - grań południowa. Jest ona rzadziej uczęszczana, prowadzi tędy niewyraźna miejscami ścieżka a szlak, dotąd świetnie utrzymany, jest tu zaniedbany. Przez przełęcz Grindu przechodzi ważny szlak (czerwone pasy) z Cabana Plaiul Foii, przez Refugiu Şpîrla. W górnej części, szlak prowadzi przez piękny wąwóz z kilkoma ubezpieczonymi progami, wśród wspaniałych skał (skalne mnichy, arkady i okna). Pod granią, wąwóz przechodzi w nieprzyjemny, piarżysty żleb. Na południowy wschód, szlak ten sprowadza do niewielkiego schronu Grind (dobry nocleg, lecz możliwe kłopoty z wodą - niedalekie źródło podobno czasem okresowo zanika). Stąd, można wykorzystać szereg szlaków - w dół przepięknej doliny Dîmbovicioara, lub trawersem u podnóży grani do węzła szlaków zwanego "La Table" (1420 m) na grzbiecie Vlăduşca, i dalej do schroniska Curmătură, lub w stronę Branu i Zărneşti.

Wieczór w wąwozie La Lanturi pod przeł. Grindu © M. Ronikier
Wieczór w wąwozie La Lanturi pod przeł. Grindu
© M. Ronikier

Grań południowa, miejscami eksponowana i dość trudna, wiedzie przez wierzchołek Grindu (2229 m) i piękny Vf. Lespezi (2127 m). Dalej, powoli obniża się, poprzez Vf. Pietrei (2086 m) i Vf. Funduri (1951 m) na przełęcz Şaua Funduri (1889 m). Przez przełęcz przechodzi szlak (niebieski trójkąty), na wschodzie łączący się z trawersem, biegnącym aż po Cabana Curmătura. Na zachód, szlak schodzi stromo, by poprowadzić u podnóży opadającej ścianami grani, w stronę Cabana Plaiul Foii. Warto przejść się tym szlakiem, aby zobaczyć Piatra Craiului od dołu, z perspektywy może nawet bardziej imponującej. Południowa grań opada tu potężnymi ścianami, mierzącymi nawet do 600 metrów wysokości względnej. Tworzą one wielki kontrast z peryferyjnymi rejonami pasma, mającymi postać niskich i płaskich, lesistych grzbietów. Wśród nich wyróżnia się kopulasty Tamaşel (1604 m) przez który prowadzi szlak na przełęcz Foii i do schroniska.
Niebieskie trójkąty prowadzą granicą lasu i skał, przekraczając wielokrotnie rozległe, białe piarżyska, tworzące się u wylotu kolejnych kanionów. Około 1,5 km drogi od przełęczy, znakowany szlak dochodzi do rejonu, zwanego Marele Grohotiş - Wielkie Piarżysko. W tej okolicy skupiają się najwyższe skalne ściany i ciekawe formacje krasowe. Tuż obok ścieżki wznosi się imponujący Ceardacul Stanciului - wielka, skalna arkada, która powstała wskutek zawalenia się stropu rozległej sali rozpoczynającej jaskinię. Na okolicznych, kamienistych stokach, można często zobaczyć różne atrakcyjne rośliny - np. szarotki Leontopodium alpinum, zwane tu skalnymi kwiatami (floarea de colţ), czy niewielkie, różowo kwitnące okazy endemicznego gatunku goździka - Dianthus callizonus, czyli "Garofiţa Pietrei Craiului".
Kawałeczek dalej znajduje się wylot drugiej jaskini, Peştera Stanciului. Zaczyna się ona sporą salą, która na końcu rozchodzi się na dwa korytarze. Na końcu prawego, krótszego (ok. 60 m) jest misa z gromadzącą się wodą - można tu łatwo dojść, oczywiście z latarką. Umożliwia to biwak w tej okolicy. Spod jaskini odchodzi ścieżka dochodząca do dolnego, leśnego trawersu (czerwony trójkąt) i położonego na polance przy szlaku krzyża - Crucea Granicerului, będącego prawdopodobnie pamiątką wojen bałkańskich. Stąd można zejść do Valea lui Ivan (w dolnej części doliny znajduje się otwarta chata leśna) i do położonej w dolinie Dîmboviţy wioski Săticu de Sus; jest tutaj sklep. We wsi, ciągnącej się długo w dolinie, można zobaczyć wiele ładnych, drewnianych domów z charakterystycznymi gankami i wieżyczkami. Powyżej wsi, u wylotu doliny lui Ivan znajdują się brzydkie zabudowania małej elektrowni wodnej. W dół doliny Dîmboviţy, można stąd dojechać przez Podu Dîmboviţei do miasta Rucăr i dalej do Cîmpulung.

Zachód słońca nad Iezer Papusa © M. Ronikier
Zachód słońca nad Iezer Papusa © M. Ronikier

Săticu jest dobrym punktem wymarszu w masyw Iezer-Păpuşa - przyjemne góry o rozległych, połoninnych grzbietach i pięknych, lesistych dolinach. Z Cabana Plaiul Foii, wychodzi natomiast szlak na Curmătură Foii i dalej w Góry Fogaraskie - najwyższy masyw Karpat Południowych (Moldoveanu 2544 m). Z kolei miasteczko Bran może być punktem wymarszu w piękny, wapienny masyw Bucegi, główny ośrodek rumuńskiego alpinizmu.

Możliwości noclegów w górach Piatra Craiului. W rejonie Piatra Craiului znajduje się pięć schronisk:

  1. Cabana Plaiul Foii (849 m) - w dolinie Bîrşa Mare, 13 km od Zărneşti. W sezonie funkcjonuje tu połączenie autobusowe. Najstarsze i największe schronisko tych gór.
  2. Cabana Curmătura (1470 m) - położone na wschodnich zboczach grani, pod przełęczą Pietrei Craiului. Jest to jedyne, w miarę wysoko położone schronisko, położone o 3-4 godz. drogi z Zărneşti. Dobra baza do wycieczek w obrębie północnej grani.
  3. Cabana Gura Rîului (740 m) - położone na południowych peryferiach Zărneşti (ok. 3 km od stacji kolejowej). Prowadzi tędy szlak do Cheile Zărneştilor, oraz do schroniska Curmătură.
  4. Cabana Brusturet (990 m) - położona w górnej części doliny Dîmbovicioara, przy wylocie pięknego kanionu. Około 7 km od wsi Podu Dîmboviţei.
  5. Cabana Garofiţa Pietrei Craiului. Położona na płd-zach. od Vf. Tamaşel, w dolinie Dragoslăvenilor (dopływ Dîmboviţy). Dociera do niej bita droga. Schronisko to jest podawane w literaturze (1984). Jego aktualny stan nie jest mi znany.
Oprócz schronisk, można korzystać z bezpłatnych, niezagospodarowanych schronów:
  1. Refugiul Ascunsă (1685 m) - niewielkie drewniane schronisko, położone na zachodnich zboczach północnej grani, u stóp pięknych ścian skalnych (najpopularniejszy rejon wspinaczkowy). Nieco powyżej, mały schron wysokogórski Cîoringa Mare.
  2. Refugiul Şpîrla (1400 m) - obszerne, drewniane, położone na leśnej polanie na grzbiecie Tamaşel w zachodniej części gór. Najlepszy punkt wypadowy w rejon szczytu La Om.
  3. Refugiul Grindu (1620 m) - niewielkie, położone na skraju lasu na wschodnich stokach przeł. Grindu.
  4. Refugiul alpin (2136 m) - na szczycie Ascuţit w grani północnej. Możliwość noclegu przy przejściu grani.
  5. Cabana forestiera (chata leśna) w dolnej części doliny Valea lui Ivan, przy drodze.

W całych górach możliwe jest biwakowanie w namiocie. Dobre miejsca biwakowe można znaleźć na położonych nisko w dolinach pięknych polanach i łąkach. Można też nocować wyżej, przy czym dość trudno jest znaleźć dogodne płaskie, miejsca. Trzeba pamiętać też o braku wody.

Najciekawsze szlaki gór Piatra Craiului.
Sieć szlaków turystycznych jest dość gęsta i utrzymana przeważnie w dobrym stanie. Szlaki znakowane są zgodnie z przyjętym w Rumunii systemem, kolorami niebieskim - albastru, żółtym - galben i czerwonym - roşu (barwy flagi rumuńskiej). Stosowane są następujące znaki : pasek - banda, krzyżyk - cruce, punkt (kółko) - punct, oraz trójkąt - triunghi, wszystkie na białym tle. Przy węzłach szlaków znajdują się zwykle drogowskazy informacyjne.
Oto spis najważniejszych szlaków masywu:

  1. Zărneşti - dolina Crăpăturii, pomiędzy Piatra Mică i Turnu - curmătura Pietrei Craiului (Crăpăturii; 1620 m) - cabana Curmătură (1470 m) - poiana Zănoaga - Zărneşti; tzw. "mała pętla". Żółty pasek. Czas przejścia ok. 5-6 godz. Strome podejście na przełęcz, ale szlak bez trudności.

  2. Zărneşti - północne stoki Turnu - şaua Chiliilor (1090 m) - Padina Inchisa, pomiędzy skałami Brîul Caprelor i Orga Mare ("Organy") - şaua Padinei Inchise (1950 m) - cabana Curmătură - kanion Cheile Zărneştilor - Zărneşti; tzw. "średnia pętla". Niebieski pasek. Czas przejścia ok. 6-8 godz. Pod przełęczą Padinei Inchise - po prawej stronie szlaku nyża z wodą. Kilka trudnych miejsc (ubezpieczenia).

  3. Zărneşti - cabana Plaiul Foii (849 m) - refugiu Şpîrla (1400 m) - węzeł szlaków "La Laplaz" (1640 m) - kanion La Lanţuri - şaua Grind - vîrful La Om (2239 m) - refugiu Grind (1620 m) - węzeł szlaków "La Table" (1420 m) - Zărneşti; tzw. duża pętla. Czerwony pasek. Czas przejścia ok. 12-14 godz. (w tym ok. 3 godz. drogą do schroniska). źródła na trasie - poniżej schronów Şpîrla i Grind. Bardzo strome piargi, ubezpieczone progi (podejście na przeł. Grind).

  4. Cabana Curmătura - vîrful Turnu (1923 m) - grań północna (Creasta nordică) - vîrful La Om - grań południowa (Creasta sudică) - şaua Funduri (1889 m) - Stînele din Funduri; grań Piatra Craiului. Czerwony punkt. Czas przejścia ok. 12-14 godz. Piękny szlak, miejscami eksponowany. Ubezpieczenia.

  5. Cabana Plaiul Foii - curmătura Foii (1343 m) - Tămăşel (1644 m) - Marele Grohotiş, Ceardacul Stanciului - şaua Funduri - "La Table". Niebieski trójkąt. Czas przejścia ok. 8-10 godz. Jeden z najciekawszych szlaków. Pola piargowe, strome odcinki (podejście na şaua Funduri). Dojście do popularnego rejonu wspinaczkowego (abruptul Marelui Grohotiş). Przy dojściu z Tămăşel do podnóży ścian, odbicie do Refugiu Şpîrla (czerwony pasek).

  6. Cabana Plaiul Foii - curmătura Foii - Crucea Granicerului (1345 m), stoki Piscul cu Brazi - Valea lui Ivan - Săticu de sus w dolinie Dîmboviţy. Czerwony trójkąt. Czas przejścia ok. 5-6 godz. szlak leśny, prowadzący równolegle do (5), poniżej. Spod Ceardacul Stanciului prowadzi nieznakowana, ale wyraźna ścieżka łącząca oba szlaki.

  7. Dîmbovicioara - Cheile Dîmbovicioarei - cabana Brusturet - Cheile Brusturetului - refugiu Grind. Niebieski pasek. Czas przejścia ok. 6-8 godz. Szlak prowadzący drogą przez piękne wąwozy Dîmbovicioary.

  8. Cabana Curmătură - Hornurile Mărtoiului, Padinile Frumoase - vîrful Ascuţit (2136 m). Niebieski trójkąt. Czas przejścia ok. 2-3 godz.

  9. Cabana Curmătura - şaua Crăpăturii - Piatra Mică (1816 m) - poiana Zănoaga. Niebieski punkt. Czas przejścia ok. 3-4 godz.

    [Nieco rozszerzona wersja artykułu ukaże się w wydawnictwie Studenckiego Koła Przewodników Górskich w Krakowie, Watra nr 10.]

    Michał Ronikier